De waanzin...

De wet op het passend onderwijs moet een oplossing bieden voor alle knelpunten in het huidige onderwijs.   Elke leerling zo lang mogelijk binnen de reguliere scholen houden. Het speciaal onderwijs werd immers veel te duur. De voor politici meest logische conclusie is dan: “We schaffen het speciaal onderwijs gewoon af!” Inmiddels zijn we er in de praktijk al achter gekomen, dat deze oplossing nu wel weer wat al te rigoureus is. De speciale scholen mogen blijven bestaan, maar alleen voor de hele zware gevallen. De achterliggende gedachte is, dat we de s.o. scholen op den duur door het nu gevoerde beleid vanzelf via een achterdeurtje op de mestvaalt kunnen deponeren.

Welke uitgangspunten en maatregelen kom je nu dan in de hedendaagse praktijk tegen en wat vindt een niet al te intelligente ezel daar dan van?

  1. We moeten alle kinderen zo lang mogelijk onderwijs bieden in het reguliere (basis)onderwijs.

Daar ben ik het volledig mee eens! Dat is niet nieuw. Dat was ook in de jaren 50 van de vorige eeuw al het uitgangspunt.

  1. We moeten leerkrachten zo goed scholen, dat zij een deel van de expertise verwerven , die leerkrachten in het s.o. ook bezitten. Immers, de verwachting is, dat er minder kinderen naar het s.o. zullen worden verwezen.

Ook hier ben ik het volledig mee eens. Het probleem doet zich echter voor, dat we geen geld hebben om die scholing ook te betalen. Tja, er gaat nu eenmaal veel geld verloren in het onderwijs aan management, tussen management, besturen en Raden van Toezicht. En al die managementslagen, die vergaderen heel wat af, maar doen in de groep, waar het nodig is geen ene malle niets.

  1. We moeten zorgen voor een hele goede opleiding, waarbij de leerkrachten in spe ook al goed voorbereid zijn op hun taak als s.o. leerkracht binnen het reguliere basisonderwijs.

Hier ben ik het hartgrondig mee oneens. Het is nog steeds zo, dat als je meester of juf wilt worden, je bewust kiest voor een baan met leerbare, hanteerbare leerlingen. Als je de behoefte voelt om je bezig te houden met kinderen met onaangepast gedrag, traumatische ervaringen, vormen van autisme en noem maar op, dan kies je in een eerdere instantie al voor een studie, die gericht is op s.o. onderwijs. Je gaat dan in elk geval niet zo snel solliciteren op de reguliere basisschool.

  1. De vroegere los van elkaar opererende hulpverlenende instanties , moeten in zorgadvies teams dichter bij de scholen staan en meer hands-on adviezen verstrekken.

Een prachtig streven, dat er in de praktijk voor heeft gezorgd, dat er allerlei mensen uit allerlei disciplines zich gaan bemoeien met het werkterrein, dat tot voor kort voor goede leerkrachten goed beheersbaar was. Het gevolg is, dat de leerkracht overstelpt wordt met goedbedoelde adviezen van mensen, die in veel gevallen, de praktijkervaring missen of inmiddels vergeten zijn. Het is zo ongelooflijk eenvoudig om met een theorieboekje in de hand een leerkracht voortdurend voor te houden, dat er dit nog moet worden geprobeerd, en dat nog en zo en niet te vergeten , zo.

Het zou beter zijn, als die “adviseerders”, langzaamaan door de scholen als advizeurders bestempeld, verplicht werden om elk jaar minstens veertien dagen in de praktijk een groep te draaien in de wat minder eenvoudige wijken van een grote stad.

Het zou ook zeer aan te raden zijn, dat die adviseurs ook hands-on hulp zouden bieden in de groep waar de problemen zich voordoen. In de praktijk lukt dat niet, want die mensen hun agenda’s puilen ook uit. Ook op advizeurders wordt bezuinigd.

  1. Leerkrachten, die het niet voor elkaar krijgen dat leerlingen met ontwikkelingsproblemen, leerproblemen en of gedragsproblemen te handhaven zijn, een onderwijsgroei doormaken of een gedragsverbetering vertonen, zijn in de ogen van veel hulpverleners, onvoldoende competent en tonen ook vaak onvoldoende commitment.

Deze stelling mocht ik in het afgelopen jaar op diverse scholen meerdere malen vernemen. Vooral dat laatste zorgt voor enorm veel onbegrip vanuit de dagelijkse praktijk in de richting van de advizeurders.

 

En zo zijn we weer bij punt 2 van de lijst.

 

Ons toekomstperspectief?

Aangezien er werkelijk niemand schijnt te zijn, die zich afvraagt hoe het komt dat men op de diverse scholen spreekt van een systematische toename van de problematiek op alle fronten ten opzichte van een dertigtal jaren geleden , behalve dan de verpletterend intelligente dooddoener, dat we met de tegenwoordig gehanteerde diagnostiek meer problemen kunnen benoemen, zie ik het heel somber in.

 

In de “verte” zie ik steeds meer afhakende collega’s, een toenemend aantal ziektegevallen onder onderwijzend personeel, een toename van de demotivatie en een groeiende wanhoop.

En , laten we niet vergeten, dat het eigenlijke doel niet gehaald gaat worden.

 

De scholen voor s.o. blijven groeien.

14 april 2013

 

Geachte rijksinspecteur.

Geachte Rijksinspecteur,

Onlangs , tijdens het lezen van uw “staat van het onderwijs” bekroop mij de gedachte of u eigenlijk wel eerlijk bent. Ik zag ,dat er opnieuw een aantal scholen als ondermaats werd betiteld. Het lijkt wel of u en uw collega’s ‘slecht onderwijs’ alleen maar en uitsluitend op het bordje van de directies en lesgevenden neerleggen. Is dat nu wel een faire benadering? Vraagt u zich dat wel eens af?


Nu zijn de scholen al een poosje bezig met de voorbereidingen op de wet ‘passend onderwijs’ . Deze wet beoogt kinderen, die vroeger naar het Speciaal onderwijs gingen zo mogelijk binnen het reguliere onderwijs op te vangen. Daartoe moet een school een eigen zorgprofiel maken. Hierin moet men aangeven wat het team nog wel en wat het team niet meer aan kan.

Een hopeloos achterhaald streven. Als gevolg van W.S.N.S. en W.S.N.S+ (Weer samen Naar School) houden de scholen tegenwoordig al veel meer kinderen binnen de deur. Het is immers al Godsonmogelijk geworden om een kind nog naar het s.b.o. of s.o. verwezen te krijgen! Je moet als school bijna in de krant zetten, dat je een waardeloze school bent met hopeloos slechte leerkrachten om zo iets nog voor elkaar te krijgen.

Dit alles heeft natuurlijk niets met bezuinigingen te maken of met het te duur zijn van s.b.o. en s.o. Welnee! Het gaat erom, dat kinderen, die vroeger naar het speciaal onderwijs gingen beter geïntegreerd blijven in hun eigen sociale omgeving.
Laat nu net zeer recentelijk een onderzoek gepubliceerd zijn, waarin leerkrachten massaal aangeven, dat de werkdruk als gevolg van al die kinderen met speciale behoeften in hun groep , veel te groot wordt en ook nog ten koste gaat van de normale gang van zaken in de klassen. Het is tegenwoordig immers normaal dat je in een groep van pakweg dertig leerlingen minstens drie kinderen met ADHD hebt, tenminste één kind met ADD of PDD-NOS (wat dat ook mag zijn?) en absoluut tenminste één kind met een aan autisme verwante stoornis. Meestal Asperger, want die is populair.

Gelooft u me niet? Tja, u blijft tegenwoordig ook zo lang weg! Kom maar weer eens bij mij op school kijken. Dan weet u ook weer hoe een school er van binnen uit ziet.
Volgens mij worden die beoordelingen over de kwaliteit van het onderwijs dan vanzelf weer wat genuanceerder.

Misschien wordt uw kijk op de scholen en het huidige onderwijs dan weer wat realistischer.
3 mei 2010

Er moeten eerst doden vallen!

Het is zo’n modeterm. “Wie heeft er nu de regie?”  Deze modeterm speelde voortdurend door mijn hoofd tijdens een vergadering van ons ondersteuningsteam. Met z’n twaalven zaten we te vergaderen. De ouders van Sander, de IB-er, Maatschappelijk werker, een therapeut en nog een therapeut. De schoolondersteuner, de psycholoog de jeugdverpleegkundige, een directeur en nog een directeur en nog iemand van het speciaal basisonderwijs.


En het ging over Sander. En de psycholoog had hem getest. En uit dat onderzoek tekende zich een kind af, dat volgens mij zo duidelijk hulp nodig had in een dagbehandeling en zo duidelijk psychiatrisch onderzoek nodig had, dat het voor mij onbegrijpelijk was, dat er uiteindelijk besloten werd om het jochie, dat een belevingswereld van een kind van drie en een half heeft, maar gewoon door te laten modderen tussen 8 jarigen. Alle experts ten spijt werd er een totaal verkeerd besluit genomen. Voornamelijk omdat de ouders erop stonden om hem op de reguliere basisschool te houden.

De hele meute besloot om hem een programma aan te bieden, dat op een reguliere basisschool verboden zou moeten worden. Het gevolg voor de nabije toekomst?  De groep houdt dag in dag uit last van een kind, dat met een interval van minder dan 5 minuten gecorrigeerd moet worden. De angst t.o.v. Sander groeit. De haat onder kinderen van 8 jaar t.o.v. Sander is onvoorstelbaar.

De leerkrachten geven openlijk aan, dit soort behandeling niet te kunnen geven. Zij zijn er immers niet voor opgeleid.

Ik verliet de vergadering zeer gefrustreerd en zelfs boos. Boos op mijzelf omdat ik ondanks meerdere pogingen niet medestanders kreeg, die ook zeiden, dat Sander echt niet bij ons op school hoort. Boos op mijn baas, die eerst gezegd had mij te zullen steunen bij het verwijzen naar s.b.o. of s.o. en nu zich totaal andersom opstelde. Gefrustreerd omdat het bij elkaar brengen van heel veel mensen met heel veel expertise dus absoluut niet oplevert wat voor het kind in kwestie nu het beste is.

Opnieuw, voor mij, het dramatische bewijs, dat de wet op het passend onderwijs de slechtste wet is, die in de afgelopen 40 jaar op het onderwijs is losgelaten.

Er moeten blijkbaar eerst letterlijk doden vallen voordat we de ogen open doen. Nou wie weet hoe lang dat nog duurt. Ik hoorde gisteren een groepje kinderen uit de klas van Sander overleggen over hoe zij hem zouden gaan vermoorden.

20-12-2016

Onderwijsraad hopeloos losgeraakt van de praktijk.

Als er iets is in het onderwijs waar we meteen op moeten bezuinigen, dan is het wel de onderwijsraad. Wat een hopeloos stelletje idioten zit daar in! Deze club is aangesteld om de minister en de staatssecretaris van advies te voorzien. Nou dat doen ze. En hoe!


 
We constateren met z’n allen, dat de Wet op het Passend Onderwijs stevig is mislukt. Dat heeft de onderwijsraad ook al gemerkt. Een beetje laat, want veel mensen uit de praktijk voorspelden al voordat deze wet werd aangenomen, dat hij zou mislukken. Maar ja. Bureauridders kunnen nu eenmaal niet omgaan met het zwaard, hè!

Maar wat nu zo dramatisch is?  De onderwijsraad geeft de schuld van dit mislukken aan de scholen. Ja echt. Er is te weinig betrokkenheid in de onderwijspraktijk. En de scholen hebben zich te weinig gespecialiseerd in de diverse probleemgebieden. Er zijn maar weinig scholen, die zich erop voorstaan, dat zij expert zijn op het gebied van A.D.H.D  of, dat zij alle kinderen met het syndroom van Down heel erg goed kunnen opvangen of dat zij veel meer kennis in huis hebben over autistische kinderen, dan welke school in de regio dan ook.  En wat helemaal verschrikkelijk is?  Zij hebben hun leerkrachten ook absoluut niet voldoende geschoold op deze gebieden.

Dat wat eigenlijk door al die bureauridders en hemelfietsers bedacht was, namelijk om allerlei scholen om te vormen tot expertisegebied op een of ander probleemgebied binnen het onderwijs , is op deze manier getorpedeerd door al die lakse en onwillige schoolleiders en hun teams. Criminelen zijn het! Misdadige leraren en leraressen, die zich niet houden aan de buiten hun om bedachte en van bovenaf opgelegde regeltjes en afspraken.

Gek hè? Gek toch, dat een reguliere basisschool er geen zin in heeft om zich te profileren als Downexpertisecentrum. Raar toch, dat die scholen bang zijn , dat zij straks geen ‘normale’ leerling meer inschrijven omdat die liever op een school zitten met allemaal autisten. Nou ja. Zoiets dus.
Het is toch evident, dat er maar heel weinig scholen zijn, die denken sterk en groot te worden, door zich te afficheren als de beste ADHD-school van de stad.

En nu is dat stelletje idioten van de onderwijsraad nog boos ook. Heb je dan geen verstand of heb je dan geen hersens? Ik denk die laatste twee.

 En dat die leerkrachten zich niet voldoende op deze terreinen laten scholen is toch ook niet zo raar? Ik heb ooit gekozen om meester te worden van en voor ‘normale kinderen’ . Als ik graag les had willen geven aan kinderen met opvoedingsproblemen of psychiatrische aandoeningen, dan had ik wel een opleiding gevolgd voor leraar in het speciaal onderwijs. Ik wil dus helemaal geen expert op het gebied van leerlingen met gedragsproblematiek worden.

Ik wil gewoon les kunnen geven en niet van elke vijf zinnen er twee moeten uitspreken in de zin van “Jantje loop niet steeds uit je bank!  Miesje blijf van de pen van je buurvrouw af. Keesje, trek niets steeds aan de haren van Klaasje!” OK. Die namen zijn veelal wat gedateerd, maar de ellende geenszins.

Wat een ongezond, stel randdebielen is die onderwijsraad toch. Ze willen taxichauffeurs met hoogtevrees het werk van een straaljagerpiloot laten doen.  Dat is nogal hoog gegrepen en iedereen kan op de vingers natellen, dat dit slechts in een heel enkele uitzondering zal lukken.

Mijn advies. “Leden van de onderwijsraad! Hef jezelf op! Stop met jullie hypocriete bezigheden en geef het bespaarde geld uit aan die extra leerkrachten, die we in het speciaal onderwijs hebben wegbezuinigd.
5-12-2016

Ook passend onderwijs of gewoon ziek?

Ons land is ziek. Ons volk is ziek. Onze regering is ziek! Onze Minister van onderwijs is ziek. Wij zijn allemaal heel erg, verschrikkelijk en afschuwelijk ziek!

 
Diverse instanties, vaak gesteund door de kinderombudsman vinden, dat (basis)scholen de volgende zaken moeten oplossen:
 
  • Mensen worden te dik en eten ongezond.
  • Mensen drinken te veel en gebruiken drugs
  • Nog steeds gaan veel jongeren roken
  • We ontbijten niet en eten te weinig fruit en groente.
  • We pesten elkaar.
  • We doen te weinig voor de medemens.
  • We moeten onze zieke familieleden en onze bejaarden zelf helpen. Ook kinderen moeten mantelzorger zijn.
  • Er gaan te weinig mensen werken in de techniek.
  • De criminaliteit neemt toe.
  • De s.b.o. scholen en de s.o. instituten zitten te vol.
  • Er is in veel gezinnen een slecht sociaal-emotioneel klimaat.
  • Er zijn te veel scheidingen met slechte invloed op de kinderen.
  • Te veel kinderen spijbelen en te veel gaan er te vroeg van school.
  • Leerkrachten geven lager schooladvies dan de toetsuitslagen aangeven.
  • De integratie van allochtonen is mislukt.
  • Mensen gooien te veel afval op straat.
  • Mensen maken hun eigen straat niet meer schoon.
  • Er is te veel burenruzie en burengerucht.
  • Hulpverleners worden uitgescholden en zelfs aangevallen.
  • Er wordt gigantisch veel vernield aan gebouwen en straatmeubilair.
  • Te weinig mensen gaan stemmen en te weinig mensen hebben politiek besef.
  • Te weinig mensen weten hoe onze democratie in elkaar zit.
  • Racisme neemt toe.
  • Homohaat neemt toe.
  • Huftergedrag in het algemeen en in het verkeer neemt toe.
  • Respect tonen voor de ander neemt af.
  • Misbruik van social-media rijst de pan uit. Digitaal pesten en oplichten is een serieus probleem.
  • Kinderen leren onvoldoende hoe om te gaan met geld en hoe schulden te voorkomen.
 
Dat scholen alsmaar de tekortkomingen van ouders, verzorgers en de maatschappij moeten oplossen is volstrekt belachelijk. Het is laf en gemakkelijk als we roepen, dat de scholen er maar weer mee bezig moeten gaan. En je bent echt  “ziek” als je denkt, dat scholen dan ook nog tijd over houden om kinderen te leren lezen, reken, tekenen, knutselen, stellen, schrijven, zingen, gymmen, zwemmen, begrijpend lezen en  kennis bij te brengen over geschiedenis, aardrijkskunde, natuur en biologie.

De rek is er echt wel uit hoor! En heb je dat niet in de gaten, dan ben je of geestelijk behoorlijk gedepriveerd of heel erg ziek.

7-11-2016

Rutte! Het gaat nu al fout!

We zijn met Ashley meer dan een jaar bezig. Zij heeft vreselijk veel moeite met het leren lezen. Dat zorgde er al voor, dat zij groep 4 over moest doen. Want ook de andere vakken waarbij lezen een rol speelt leverden steeds meer problemen op. Je denkt dan natuurlijk al gauw aan dyslexie. Dus screenen, extra hulp, extra testen , weer extra hulp, weer testen en na anderhalf jaar mochten we als school met een gedegen dossier in de hand de ouders op pad sturen om een psychologisch onderzoek aan te vragen.


En toen begon de ellende. Vroeger, dus tot januari 2015, gaf de huisarts een verwijzing en werd het onderzoek vergoed door de zorgverzekering. Zolang de school aan alle regels had voldaan was het in orde. En nu heeft de school ook aan alle voorwaarden voldaan en met een dik pak papier in handen togen de ouders naar de huisarts. Die gaf ook braaf een verwijzing. Daarna op naar de psycholoog en testen maar zou je zo denken. Mis! Driewerf mis! “ U komt niet in aanmerking voor een vergoeding van de zorgverzekeraar zolang u geen beschikkingsnummer hebt.”

Ouders verbaasd. “Wat is dat een beschikkingsnummer en waar krijgen we die?” “Bij de gemeente”, was het antwoord. Dus gingen de ouders bellen met de gemeente. Daar had men nog nooit van een beschikkingsnummer gehoord!

Ouders terug naar school. Wij hadden ook nog nooit van zo’n nummer gehoord. Zeker iets , dat te maken had met die nieuwe regelingen, waarbij de zorg door de gemeente moest worden geregeld. Daarna ben ik maar eens gaan bellen. Het C.J.G. ( schoolarts) had er ook nog nooit van gehoord. Schoolmaatschappelijk werk: “Nog nooit van gehoord!”

En zo ging het door. Zelfs de zorgverzekeraar, die dat nummer moest hebben, had geen idee waar je zo’n nummer krijgt.

Het gevolg is, dat niemand de verantwoordelijkheid neemt om ervoor te zorgen, dat Ashley de juiste hulp krijgt.

Dankzij de huidige regering is dit land afgezakt naar een zielige bureaucratie, die te vergelijken is met de vroegere Oostbloklanden. Rutte en consorten, jullie mogen trots zijn op de door jullie veroorzaakte maatschappelijke verwoesting.

07-01-2015