Onnodige angst??

Ook in de vakantie kun je niet aan het onderwijs ontsnappen. Heerlijk op weg naar een zonnig eiland raakte ik in gesprek met een echtpaar, dat bij ons in het vliegtuig zat. Zij hadden een klein meisje bij zich met het syndroom van Down. Een lief kind, dat wel heel de reis bezig gehouden moest worden. Zij was nogal druk en wilde van alles weten . Voortdurend bestookte zij haar ouders met vragen en geduldig kreeg zij steeds weer antwoord.


Luna zat op een speciale school, zo vertelde oma mij. Tenminste , eigenlijk was het een gewone basisschool, maar ze hadden wel de hele dag een extra juf speciaal voor Luna beschikbaar. Helemaal begrijpen deed ik het niet. Voor zover mij bekend zijn de “rugzakgelden” voor kinderen met een syndroom van Down nu niet bepaald genoeg om een fulltime leerkracht aan te stellen.

“Maar nu”, zo vertelde oma, “had de directeur gezegd, dat er een nieuwe wet aankwam. En die wet op het passend onderwijs zou ervoor zorgen, dat Luna die extra hulp kwijt zou raken .” Moeder voegde er aan toe, dat de directeur had gezegd, dat Luna nu misschien toch beter naar een speciale school kon gaan.

Zij vertelde, dat een vriendin van haar, die ook een kindje met het syndroom van Down had dat wel op het speciaal basisonderwijs zat, nu juist bang was, dat haar kind terug zou moeten naar het reguliere onderwijs.

Ik ben er maar niet aan begonnen om deze mensen uitleg te geven over die belachelijke wet op het passend onderwijs.

Ik begrijp hem zelf immers niet eens!


(10 mei 2014)

Passend onderwijs heeft wel degelijk effect!

 

Nooit gedacht, dat ik deze titel nog eens zou schrijven. Eerlijk waar niet. Maar ik moet toegeven, dat de nieuwe wet op het Passend Onderwijs ervoor zorgt, dat scholen zeer zorgvuldig omgaan met het toewijzen van de juiste plek voor de leerlingen.

Deze week stond een moeder met kind plotseling op de stoep van mijn school. Het jochie had zijn rugzakje met schoolspulletjes al bij zich. Moeder wilde meteen inschrijven. Tijdens het volgende kennismakingsgesprek bleek dat ik in twee dagen tijd al de derde school was waar zij aanklopte voor plaatsing. De dag ervoor hadden mijn collega’s van twee christelijke buurscholen al gezegd, dat zij geen plek voor het mannetje hadden. “We zitten helemaal vol!”, was hun boodschap geweest, waarop moeder en zoon weer verder sjokten.

Moeder had nog een dag eerder het kereltje van de ene op de andere dag van de vorige school weggehaald. Ze gingen verhuizen naar ons dorp en dus moest er een andere school gevonden worden.

Ik legde haar uit, dat je niet zo maar je kind van school mag halen als er nog geen nieuwe school is gevonden. Zij begreep er niets van. Er werd afgesproken, dat ik informatie bij de vorige school mocht inwinnen. Daarna zou ik haar uitnodigen voor een vervolggesprek.

Tijdens het telefoongesprek met de vorige school bleek dat het jongetje daar ook nog maar 2 maanden had gezeten en op de school daarvoor ook maar twee maanden. Dat beloofde veel goeds.

Bellen met de ambtenaar leerplicht leverde het advies op om nog maar even niet in te schrijven.

Op mijn telefoontje naar moeder met deze boodschap, kwam geen verdere reactie. Diezelfde dag nog bleek moeder nog bij twee andere scholen te zijn geweest. De directeuren daar hadden verteld, dat zij geen plek hadden omdat er te veel zorgkinderen in de groep zaten.

Momenteel zijn moeder en kind onvindbaar. Leerplicht heeft intussen uitgevonden, dat ook het opgegeven huisadres niet klopt.

Na al dit gedoe heb ik ook niet veel zin om dit jochie te plaatsen. Dat gaat me ongelooflijk veel ellende en werk opleveren. Maar ja. Die wet hè! We mogen niet weigeren volgens die wet.

Misschien moet de inspectie die wet ook nog eens uitleggen aan mijn collega-directeuren, die wel de deur van hun school op slot gooien en zo de ellende op het bordje van een ander gooien.

En wie is uiteindelijk het slachtoffer?

25 september 2015

 

Juf Katalin heeft er zin in!

“Scholen laks met passend onderwijs!” zo kopt het Algemeen Dagblad deze week in een bijna pagina groot artikel over de wijze waarop men op de basisscholen om lijkt te gaan met de voorbereidingen op de invoering van die vermaledijde wet op het passend onderwijs.


En om deze kop nog eens stevig te onderstrepen laat het AD juf Katalin de Kleuver van basisschool De Schakel uit het Gelderse Meteren aan het woord. Zij is juf en intern begeleider op deze school en geeft aan, dat zij niet kan wachten tot deze wet is ingevoerd. Zij wil het liefste alle kinderen gewoon in de eigen klas opvangen.

Autistisch, syndroom van Down, ADHD, fysiek gehandicapt. Het maakt haar niet uit. Gewoon in de reguliere klas. “De leerkracht kan dat allemaal heus wel aan.  Rugzakjes  meteen afschaffen. Kijken naar de mogelijkheden van de leraar en zo nodig hulp inroepen van de orthopedagogen.”

Ach. Ik begrijp dat jeugdige enthousiasme van Katalin wel. Ik was vroeger waarschijnlijk ook wel zo. En als je zelf nog niet te maken hebt gehad met moeilijke groepen, die bestaan uit kinderen van diverse allochtone groepen, die nagenoeg  geen opvoeding hebben mogen genieten en nog nooit een echte moeilijke leerling hebt meegemaakt met een psychiatrische aandoening, die nog niet voldoende is onderkend en wellicht alleen maar lichte ADHD gevallen hebt meegemaakt, dan wil je in je naïviteit wel eens doorschieten.  Meteren is een heel klein plattelandsdorpje en echt grote sociale problemen zullen haar Christelijke basisschool wellicht niet bereiken.

Of Juf Katalin er nog zo over denkt als zij een weekje les heeft gegeven op een binnenstadschool in Dordrecht, Rotterdam of Schiedam, waag ik te betwijfelen. Volgens mij spreken we dan over een andere league .

Mevrouw Joany Krijt, vicevoorzitter van CNV onderwijs maakt het echter nog een graadje erger. Zij vindt, dat de scholen nu echt de schouders er onder moeten zetten. En er moet ook nog een echte krachtleraar op elke school komen, die het absolute aanspreekpunt is op dit gebied.

Dat mens heeft echt met klei in de oren gezeten in de afgelopen maanden. De moeizame totstandkoming van de samenwerkingsverbanden, de berekeningen van allerlei instanties, die al hebben becijferd, dat er niet genoeg geld is voor deze wet, de protesten uit het onderwijsveld, etc. zijn haar blijkbaar allemaal ontgaan. Waar heeft dat mens in vredesnaam wel verstand van?  Niet van onderwijs en al zeker niet van Passend Onderwijs.

De volgende quote van het AD moet je maar eens heel goed lezen: “Ik denk, dat er 50 miljoen euro voor nodig is. Als dat geld er niet is, moet staatssecretaris Dekker extra middelen geven.”

Zou Joany dat echt zo gezegd hebben?

Nou AD. Jullie hebben ze wel weer weten uit te kiezen. Daar bewijs je het onderwijsveld weer een grote dienst mee.
Gelukkig had ik mijn abonnement al veel eerder opgezegd.


(25-11-2013)

Tja, dan maar schorsen!

Op één van de scholen waar ik bij betrokken ben hebben we een probleem. Het zal een aantal lezers wel weer boos maken. Ik zal wel weer stigmatiseren, maar ik kan het niet helpen. Het gaat weer over een Antilliaans gezin. En weer gaat het over een papa, die het vertikt om toe te geven, dat zijn zoontje een gigantische lastpak is. Een door en door verwend kreng, dat zelfs op zesjarige leeftijd al uitzonderlijk bedreven is in het liegen, bedriegen, manipuleren, bedreigen en mishandelen.


Het gaat in het bestek van dit blogje te ver om een beschrijving te geven van zelfs maar wat we op één dag met dit “monstertje” meemaken. Maar veel erger is wat we vervolgens met papa meemaken. Hij ontkent alles wat we over zoonlief zeggen . Overigens is het ook in dit geval niet zijn eigen zoon. Hij slaapt alleen, waarschijnlijk tijdelijk , in het bed van moeder. Papa praat niet met ons. Papa brult, schreeuwt en dreigt. En hij slaat met de vuist op mijn bureau. Hij kijkt er dan ook nog eens zo verschrikkelijk boos bij en komt zo dicht bij , dat we er echt bang van worden .

Zijn kind van school halen is geen optie. En dat terwijl de school in zijn ogen echt niets goed kan doen. Moeder roept op de achtergrond even hard mee: “Nee Silvano gaat niet naar een andere school!” Hij wil geen hulp vanuit school. Ze zullen hem zelf wel aanspreken als hij iets verkeerd doet. En er wordt niet door school gestraft!

De wijkagent vindt het heel vervelend, dat het hele team zich bedreigd voelt. Maar ja, zolang er nog geen klappen zijn gevallen…..
De sociaal-maatschappelijk werkster mag niet praten met Silvano en al helemaal niet met de ouders.
De Antilliaanse contactpersonen krijgen geen contact.
De leerplichtambtenaar vindt, dat we nog eens een uitnodigingsbrief naar de ouders moeten sturen voor opnieuw een gesprek. Hij nodigt ze in elk geval niet uit. Het kind bezoekt immers de school.
De rijksinspecteur is te druk met controleren of de citotoets wel goed gemaakt is.
De Algemeen Directeur zegt, dat de leerplichtambtenaar het maar moet oplossen.

Blijft over een melding bij het Meldpunt Kindermishandeling. Maar ja. Het joch wordt verder niet slecht behandeld. Wel vreselijk verwend. Hij krijgt in alles zijn zin.
Of is dat ook mishandeling?

We voelen ons een beetje machteloos.
En we zijn ook nog heel erg bang voor die vent.
6 mei 2011

We doen het uitstekend!

 

Het jochie hoort niet bij mij op school. Hij kan er zelf niks aan doen. Vijf jaar en totaal gestoord. Vraag me niet hoe het komt, maar het is zo. Hij kan niet stil zijn, niet stil zitten, niet luisteren, niet praten, niet lopen , niet stilstaan, niet... Nou ja. Hij kan wel ook heel veel wel. Vanaf het moment, dat hij in de groep is, woedt er storm in de klas. Hij kan schreeuwen, huilen, brabbelen, gillen, hard heen en weer lopen, zich laten vallen, enz.

Een juf is al een week ziek thuis. De andere juf heeft nog niet eerder ontdekte zenuwtrekjes. De invaller begint ook griepverschijnselen te krijgen. De ogen van de onderwijsassistente zijn opvallend bloeddoorlopen. De IB-er zegt geen tijd te hebben.

De hulpverlening snelt gelukkig toe. Schoolmaatschappelijk werk wil graag een gesprek met de IB -er. De psycholoog wil graag een gesprek met schoolmaatschappelijk werk. De medewerkster van WSNS wil graag overleg met de psycholoog en schoolmaatschappelijk werk . De IB er krijgt opdracht om met de leerkracht te zorgen voor een nieuw handelingsplan. De leerkracht krijgt opdracht om het uitingen voeren. Zij moet ook gaan praten met het kind. Ze moet vragen waarom het zo doet en wat het zelf als oplossing ziet!? De smalende blik van de leerkracht past niet bij haar beleefde antwoord. Diezelfde dag nog krijgt de IB er antwoord. Op de vraag waarom had Rikkie heel hard gegild" Ik wil mijn beer !" En op de oplossingsgerichte vraag was het antwoord: " Boehoe, ik zie een kikker!" 

Het hulpverlenersleger trad weer aan. De psycholoog wilde spreken met de SMW. WSNS wil graag spreken met de jeugdarts. De SMW er wil graag spreken met de ouders en de ouders zijn intussen in paniek. De IBer krijgt de opdracht om een nieuw handelingsplan te proberen. De leerkracht is dus met ziekteverlof en de invaller heeft ordeproblemen en ruzie met ouders, die graag willen, dat Rikkie wordt geliquideerd. 

Het handelingsplan is iets waar zij echt niet aan toekomt. Het gesprekje met Rikkie loopt erop uit, dat hij hardop zijn mening ventileert. "Juf is trut!!" Dit winstpunt wordt door de hulpverleners breeduit geanalyseerd. "Hij was goed te verstaan! Het eerste positieve resultaat is bereikt."

Het volgende zorgoverleg staat gepland voor de volgende week.

De invalster heeft zich zojuist ziek gemeld.

De buurschool directeur belt me op." Burro er zijn hier een paar ouders, die hun kinderen willen laten overschrijven naar mijn school

De frustratie.

“En als Thijs op die manier de klas uitloopt, dan moet je naar hem toe gaan en moet je met hem echt een gesprekje aangaan. Vraag hem maar waarom hij weg loopt. Vraag hem wat het is waardoor hij zo boos wordt. Laat hem maar aan jou uitleggen waarom hij doet zoals hij doet en vraag hem wat hij dan liever wil. “

Marloes hoort de adviezen van de cluster 4 medewerkster ogenschijnlijk rustig aan. Inwendig kookt zij. Denkt, dat mens nu echt, dat zij met haar meer dan dertig jaar ervaring al lang niet alle mogelijke zaken uit heeft geprobeerd om Thijs te bereiken? Trouwens, heeft dat mens echt het idee, dat je terwijl de klas toe zit te kijken , je zo maar zo’n lastig gesprek met een kind kunt gaan voeren? Dan breekt de rest de tent af. Ze heeft immers geen klasse-assistente, die even de groep kan waarnemen.

“En als je dan het idee hebt, dat hij het weer gaat doen, dan zeg je heel duidelijk tegen hem “Dat doen wij hier op school niet!” en als je dat maar consequent doet, dan weet hij precies waar hij aan toe is.

Marloes probeert uit te leggen, dat al die tips niet nieuw zijn en dat zij al maanden bezig is met het op allerlei manieren uitproberen van alle raadgevingen en adviezen , die zij krijgt van het leger aan adviseurs . En dat die raadgevingen ook nog eens om de haverklap worden bijgesteld en soms zelfs lijnrecht tegenover elkaar staan. En dat zij het echt allemaal uit heeft geprobeerd, en dat het resultaat nihil is en dat de groep er zo enorm onder lijdt. De citotoetsen kelderen. De rust in de groep is al wekenlang naar de bliksem en.. haar adem stokt. Van boosheid kan ze niets meer uitbrengen.

Nog geen half uur geleden, kreeg ze van diezelfde cluster 4 dame alle complimenten van de hele wereld. Ze was een prima juf. Ze deed alles precies zoals het moest en nu kreeg ze het gevoel alsof zij als leerkracht in de ogen van de experts volledig tekort schoot. “ Dat doen we hier niet!” Dat was een soort van mantra. Het toverzinnetje, dat alle problemen moest oplossen. Maar ze kreeg geen antwoord op de vraag: “En wat moet ik dan doen als Thijs het toch wel doet?”

En nu moest ze weer terug naar de groep, waar Thijs al luidkeels aan de tijdelijk vervangster had duidelijk gemaakt, dat zij een rotjuf was, en dat hij geen zin had in die sommen. Hij wilde gewoon niks. Hij vond het hier maar een rotschool. Bij de deur van de klas aarzelde Marloes heel even.

Zou ze zich niet beter ziek kunnen melden?