Dyslexie en geld.

Er zit een boze moeder aan mijn bureau. Haar zoon is afgelopen schooljaar naar het voortgezet onderwijs gegaan. Hij kreeg van ons een VWO+ advies. Eén van onze betere leerlingen. Een Cito standaardscore van 547. En toch is zij boos. “Jullie hebben mijn zoon al die jaren verwaarloosd! Hij is in het voortgezet onderwijs getest en hij is zwaar dyslectisch! Dat hebben jullie niet gezien! Wat zijn jullie eigenlijk voor een school?”


Ik heb deze situatie al vaker meegemaakt. Opnieuw probeer ik een ouder uit te leggen, dat dyslexie een ingewikkeld vast te stellen iets is. En dat we als er een vermoeden van dyslexie is, de ouders echt wel informeren. Maar ik probeer ook duidelijk te maken, dat we als basisschool een kind niet mogen testen. Dat moet een psycholoog of orthopedagoog doen. Wij mogen alleen een vermoeden uitspreken. Opnieuw probeer ik duidelijk te maken, dat een basisschool geen geld heeft om alle kinderen met een vermoedelijke dyslexie te laten testen. Sterker nog . We hebben daar in de huidige lumpsum financiering helemaal geen geld voor.

Ik probeer uit te leggen, dat de minister daarom ook heeft besloten om in bepaalde gevallen het onderzoek naar dyslexie te vergoeden. Maar, dat dit voor scholen ook weer heel vervelend is, omdat je als ouder alleen voor vergoeding in aanmerking komt als de school gedurende enkele maanden het kind minstens twee of drie keer per week een extra half uur lees- en spellingsonderwijs heeft gegeven. En dat moet dan ook nog het liefste in een één op één situatie. En daarvoor krijgen scholen dus weer geen extra geld!
Op mijn school zou dat betekenen, dat ik een paar keer per week combinatieklassen van 38 kinderen zou moeten maken om die extra hulp aan te bieden. Ik probeer haar te schetsen wat het gevolg voor de school is als ik zo’n tien kinderen dit soort hulp moet bieden.

Zij begrijpt het echter niet! Zij heeft liever, dat leerkrachten met volle combinatieklassen zitten en dat haar kind dan die extra hulp wel krijgt. Zij heeft niet de verantwoordelijkheid over het welbevinden van die andere leerlingen en die leerkrachten. Het zal haar een zorg zijn.

Ik doe ook nog een flauwe poging om haar uit te leggen, dat het voortgezet onderwijs graag die investering doet om zoveel mogelijk leerlingen te laten testen op dyslexie. Zij krijgen namelijk wel extra geld en extra faciliteiten voor elke dyslectische leerling. Bij twijfel…hup labeltje op zo’n kind.

De moeder en ik komen niet nader tot elkaar. Ook het feit, dat haar kind het bij mij op school naar verhouding heel erg goed deed draagt niet bij aan enig begrip. Mijn school is een waardeloze school en dat zal zij aan iedereen, die het horen wil verder vertellen.

Hoeveel REC zit er nog in?

Ik lees zeer regelmatig het blog van “moeder van leuke zoon” . Ik heb bewondering voor de vasthoudende manier waarop zij opkomt voor goede zorg en goed onderwijs voor leerlingen met een of andere beperking. Haar eigen kind heeft o.a. Asperger en blijkbaar nog wat andere voor het kind en de omgeving lastige aandoeningen.

Als je kind Asperger heeft is dat alleen al problematisch genoeg. In haar blog van vandaag prijst zij de scholen, die leerlingen met zogenaamde “rugzakjes” opnemen. Deze Leerling Gebonden Financiering is opgezet om te bevorderen, dat leerlingen met een beperking het reguliere basisonderwijs kunnen volgen. Dat streven is lovenswaardig. Het is een logisch vervolg op het WSNS gebeuren. Vanuit de politiek (vanuit PvdA hoek) gevoede overtuiging, dat alle mensen gelijk zijn moeten alle kinderen immers samen op een school onderwijs volgen. Weg met de s.o. scholen, weg met de s.b.o. scholen, weg met alle vormen van speciaal onderwijs! Zo schreeuwt deze onnadenkende , hemelfietsende kliek al jaren aaneen.


De dubbele agenda , namelijk die van enorme bezuinigingen op het s.o. en s.bo., wordt door diezelfde heilige boontjes club stelselmatig en in alle toonaarden ontkend.

En zo zitten we dus nu met het feit, dat vanaf 2011 ( 2010 bleek toch iets te idealistisch) de reguliere basisschool in principe alle leerlingen met een beperking zou moeten kunnen onderwijzen. Nou ja, dat is wat overdreven. Maar je moet als school toch in elk geval diep door het stof om aan te tonen, dat een bepaalde leerling echt niet op jouw school thuishoort.
Je moet als basisschool straks voortdurende jouw eigen tekortkomingen als onderwijsinstituut etaleren. Lekker positieve benadering van het onderwijs en van jouw school.

“Moeder van leuke zoon” prijst de scholen, die haar kind en nog velen zoals hem willen en kunnen opvangen, de hemel in. Terecht! Want die scholen zijn daar meestal in het geheel niet voor toegerust. Een dat belachelijk lage bedragje, dat in dat rugzakje rondzweeft is echt niet genoeg om leerkrachten aan te stellen of extra scholing te verzorgen. Het is meestal net genoeg voor een uurtje of twee Preambulante begeleiding per week. Nee, daar is zo’n basisschoolleerkracht mee geholpen. Fijn, dank u wel Minister!
Dat prijzen is ook terecht, omdat de leerkrachten in het reguliere basisonderwijs in de meeste gevallen totaal niet zijn opgeleid voor de taken die de Minister nu van hen eist. Sterker nog! Het wordt hen tegen heug en meug opgedrongen. Als zij aan deze categorie leerlingen les hadden willen geven, dat hadden zij wel de daarbij horende opleidingen gevolgd en hadden vervolgens gesolliciteerd in het s.o. of s.b.o Het onbedoelde gevolg van die idiote zorgwet is dus, dat hele volksstammen leerkrachten nu werk moeten gaan doen waarvoor zij nooit hebben gekozen en waarvoor zij ook niets voelen. Leuk voor jouw kind met het syndroom van Down als het een leraar krijgt, die geen zin heeft om jouw kind twee keer per dag te moeten verschonen. Opnieuw een heel leger eerkrachten, dat nog verder verwijderd raakt van wat er ook al weer echt leuk was aan hun beroep.
Als het kind van “Moeder van een leuke zoon” inderdaad een school heeft getroffen met zulk een enorme inzet bij de opvang en de begeleiding van ‘rugzakleerlingen’, zoals zij dat schetst, dan mag zij zich gelukkig prijzen. Op de scholen waar ik kom, hoor ik zelden positieve reacties van docenten over deze nieuwe wet. Wel veel reacties in de trant van: “Het wordt ons weer eens door de strot geramd! We moeten wel, want de concurrent gaat anders met de leerlingen op de loop!” . Maar ik hoor ook andere reacties. Er zijn scholen, die er bewust voor kiezen om “zorgarm” te zijn. Zij werpen grote barrières op voor leerlingen met een rugzakje. Dat doen ze in reactie op wat hun “zittende ouders” zeggen. “Als mijn kind in een klas komt met te veel “mongooltjes” dan haal ik mijn kind van school. Die meester of juf kan mijn kind dan nooit meer de aandacht geven, die nodig is.
Tja , klinkt haast asociaal, hè? Wie zijn waarheid is nu de echte waarheid?
juli 2009.

Ze krijgen een hekel aan mij!!

Zij staat met een vertwijfelde blik in de ogen voor mij. “Burro, ik ben er echt klaar mee hoor! Ik help die gasten zo veel als ik kan. Ik schrijf de groepsplannen voor ze. Ik maak handleidingen over het invullen van de O.P.P’s. Ik leg ze uit hoe ze de resultaten op de toetsen per leerling moeten analyseren en nog hebben ze de opdrachten, die ik hen geef niet op tijd af! Als ik de kans krijg, dan ben ik weg!”

Zij is onze nieuwe Interne Begeleider Leerlingenzorg. Een fanatieke, jonge vrouw, die vele  uren besteedt aan haar studie en nu in de praktijk ervaart, dat je als middenmanagement niet zo maar alle medewerkers mee krijgt. Zij is nu al, na minder dan twee jaar bezig zijn als IB-er, vergeten wat het is om een klas te draaien.

Zij blijft maar doorgaan om aan collega’s duidelijk te maken, dat ze in het geval van leerling A nog dit moeten uitproberen en in het geval van leerling B, moet dat nog en verder moet je nog een positievere verwachting uitstralen en, en….

 Mijn IB-er leert op harde manier, dat er grenzen zijn aan wat andere mensen kunnen en willen. En zij wordt er boos om. Het frustreert haar enorm. “Burro, het lijkt wel of alle collega’s een hekel aan mij krijgen!”

Tja. Ik denk, dat zij gelijk heeft. Ik heb al vele coachende gesprekken met haar gevoerd. Maar of ze het echt door gaat krijgen??

Rampzalige opvoeders!

Joey keek mij met een ongelooflijk boze blik aan. Ik had hem zojuist verteld, dat het volgens mij niet de bedoeling was om in een netschrift een gigantische partij krassen door een fout antwoord te zetten en dat ik liever een paar haakjes had gezien. “Ik doe dat altijd zo!”, was het antwoord. En terugbladerend in het schrift van deze groep 6 leerling, zag ik, dat hij niet loog.

Even een dagje invallen in de groep van een zieke collega is vele malen meer verhelderend, dan alle functioneringsgesprekken bij elkaar.

Enfin. Ik deelde Joey mee, dat hij dit soort dingen bij mij niet moest doen en dat hij het stukje tekst even moest over schrijven. “Dat doe ik niet, want dat hoef ik niet!”, was zijn reactie. “Van wie hoef jij dat niet?” was mijn belangstellende reactie. “Dat hoeft niet van mijn moeder. Dat heeft zij ook al tegen de juf gezegd.”  Ik vertelde Joey, dat ik de juf niet was en dat hij het bij mij toch maar even over moest schrijven. “ Dan wil ik nu mijn moeder bellen!” deelde hij mij mee.

Mijn mond moet wel heel erg open hebben gestaan, want er begonnen wat kinderen ongemakkelijk te lachen.  Uiteraard werd alles later met de groepsleerkracht en met moeder nabesproken en het werd mij duidelijk, dat Joey een “beetje moeilijk kind was” . Moeder kon er ook niet zo goed mee omgaan. Thuis lag hij vaak dwars, maar dat overschrijven vond zij ook eigenlijk niet zo nodig.

Praten tegen een blok beton levert meer op. Ik heb het opgegeven. Als je iemand zonder hersens iets uitlegt, dan moet je niet verwachten, dat het begrepen wordt.

Weer een kind naar de bliksem. Wanneer beginnen die ouderschapsexamens?

Dennis is gevaarlijk!!

Ik heb vandaag een kind geschorst. Dat kind mag officieel één hele dag niet naar school. Officieel, dat betekent melding bij leerplicht, melding bij bestuur en ik overweeg nog of ik de wijkagent er niet op af moet sturen.

Dat jochie is ongeveer 1 meter 30 hoog en telt de indrukwekkende leeftijd van maar liefst 7 jaar! Hij zit in groep 4 bij meester Pim.

Wat hij gedaan heeft?  Waarom hij zo zwaar gestraft wordt? Waarom zo zwaar inzetten als school? Nou, de zaak is deze. Hij heeft voor de tweede keer brand gesticht. Een paar dagen geleden op het schoolplein in de pauze en deze week in de toiletten in school. WC- papier brandt lekker. Dat bleek. Gelukkig roken de mensen, die op de gang liepen het al snel. We waren er op tijd bij. Het bleef bij stank en veel as. Dennis ontkende natuurlijk. Pas na veel aandringen kwam de aansteker weer tevoorschijn.

Dus Dennis wordt geschorst. En zou het helpen?  Nee, natuurlijk niet! Want Dennis heeft problemen. Psychiatrische problemen, die nog dagelijks versterkt worden door zijn ouders, die hem niet aan kunnen en hem al jarenlang zijn zin geven. Ouders, die ontkennen hoe serieus de problemen zijn, omdat zij vinden, dat hun Dennis op school niet goed wordt onderwezen. Ouders, die zo dom zijn, dat ze denken, dat hun kind individueel onderwijs kan krijgen in een groep van 28 leerlingen.

En Dennis?  Dennis glijdt met rap tempo verder af en vertoont steeds meer gedrag, dat gevaar oplevert voor zichzelf en voor anderen.

De meester van Dennis weet het ook niet meer. Die is absoluut handelingsverlegen. Maar daarin staat hij niet alleen. De hele school is handelingsverlegen.  En de hulpverleners?  Die zijn ook handelingsverlegen. Die kunnen alleen maar plannetjes bedenken om de meester van Dennis  in rap tempo een burn-out te bezorgen.

En geloof nu maar niet, dat Dennis in aanmerking komt voor plaatsing op een school voor speciaal onderwijs. Eerst moeten er echte ongelukken gebeuren met echte slachtoffers en heel misschien gaat er dan iemand nadenken, dat de Wet op het Passend Onderwijs voor Dennis misschien zo maar betekent, dat hij naar een instelling voor kinderen met opvoedings- en gedragsproblemen moet.

Dus nu wacht ik op de eerste echte gewonde.

Nieuwe Tijdskind!!?

Mevrouw en mijnheer Doornveld zitten bij mij aan tafel. Hun zoontje Jeremiah is nogal een probleem in groep 4. Hij roept te pas en te onpas door de klas en verstoort de hele dag door de lessen van de leerkrachten. En als hij dan daarop aangesproken wordt, dan wordt hij boos en gaat nog even stevig door met roepen, fluiten, mopperen en gekke geluiden maken.

De collega’s hebben in de afgelopen maanden hun hele arsenaal aan hulp, begeleiding, straffen, stimuleren, belonen, negeren en bedenk het verder zelf maar, uitgeprobeerd. Tevergeefs. En de wanhoop slaat nu echt toe. Daar komt nog bij, dat de moeder van Jeremiah altijd partij kiest voor haar kind. Dus in elk gesprek en in elk telefoontje krijgen de collega’s het verwijt, dat zij erop uit zijn om Jeremiah dwars te zitten. Deze situatie is bekend bij Jeremiah. Dat helpt ook niet echt.

De verschillende vergaderingen van het Ondersteuningsteam (O.T.)  leverden niet meer op, dan suggesties vanuit de diverse medewerkers om nog eens dit en nog eens dat te proberen. Dit tot wanhoop van de leerkrachten, die in koor steeds riepen, dat zij dat al lang hadden gedaan.

Jeremiah van school halen was voor de ouders geen optie. Jeremiah wilde namelijk niet naar een andere school. Dus dat was geen haalbare kaart.

Volgens moeder was Jeremiah een “Nieuwe Tijdskind” en de school en de leerkrachten moesten daar maar meer mee doen. Ik had werkelijk nog nooit van zo’n kind gehoord. Mijn eerste reactie was: “Daar heb je weer zo’n stel ouders, die niet kunnen opvoeden en nu maar een excuuslabeltje op hun kind plakken.” Het zoeken op internet leverde een schat aan informatie op. En meteen de oplossing van ons probleem.

 Het gesprek verliep dan ook heel gemoedelijk. We waren het er snel over eens, dat zo’n Nieuwe Tijdskind niet voldoende hulp en begeleiding zou kunnen krijgen op een school zoals die van ons. Een school met een klassiek leerstofjaarklassensysteem was echt niet de meest geschikte plek voor Jeremiah.  De ouders zagen dit ook nu wel in en waren blij met mijn aanbod om gezamenlijk op zoek te gaan naar een andere school.

 Ik ken een school in ons dorp, die verrassend goede resultaten heeft met “Nieuwe Tijdskinderen”.

Even bellen.

 

Maak een Gratis Website met JouwWeb